TURYSTYKA

Informacje o turystyce w Polsce na Świecie

TURYSTYKA KULINARNA W POLSCE

przez dnia 20 lutego 2017

TURYSTYKA KULINARNA W POLSCE

Podróże kulinarne przeznaczone są dla osób, które oprócz typowego zwiedzania i podziwiania istniejących w danym miejscu atrakcji przyrodniczych lub antropogenicznych, chcą przede wszystkim poznawać i degustować charakterystyczne specjały kulinarne, które wyróżniają odwiedzany przez nich kraj, region lub miejscowość. Wyruszając w taką podróż, turyści kulinarni poznają na ogół regionalne i narodowe potrawy w autentycznych miejscach, gdzie na co dzień lub od święta są one przygotowywane np. przez lokalne gospodynie czy też uznanych szefów kuchni. W czasie tego rodzaju tematycznych podróży nie tylko poznają oni ich prawdziwy smak, ale też dowiadują się o historii ich powstawania, technologii sporządzania oraz właściwym sposobie ich podawania.

Istniejące u każdego człowieka zainteresowanie współczesnym światem, a także występującymi na jego obszarze (np. państwa, regiony, miejscowości) innymi kulturami oraz chęć kosztowania nowych, oryginalnych i tradycyjnych surowców, produktów czy potraw – sprawiła, że w ostatnich latach powstał szczególny rodzaj turystyki, jakim jest turystyka kulinarna. Stała się ona swoistym fenomenem na całej kuli ziemskiej, gdyż o jej niebywałym sukcesie zadecydowały dwa podstawowe składniki – podróże i jedzenie.

Żywność i żywienie obok panującego klimatu oraz miejsca noclegu jest istotnym elementem wyjazdu turystycznego dla wielu osób podróżujących w celach poznawczo-wypoczynkowych. Turyści uprawiający wszelkie rodzaje turystyki/nie tylko kulinarnej – lubią smacznie zjeść, spróbować nowych lub wcześniej już poznanych potraw i przeżyć wywołujące ekscytacje doznania kulinarne.

Kulinaria stały się ogromną wartością dodaną w podejmowanych przez turystów podróżach do odległych miejsc na świecie, ale również do tych bliskich we własnym kraju. To dzięki nim podróż może stać się jeszcze bardziej niezwykła, gdyż coraz częściej jedną z ważniejszych motywacji dla planujących urlop Polaków jest chęć doświadczania rodzimej kuchni. Turystyka kulinarna, która pozwala poznać inne kultury „od kuchni”, spotyka się z coraz większym uznaniem podróżujących na całym świecie, w tym również i w Polsce.

Niezwykle ważna jest turystyczna promocja polskiej żywności, nie tylko za granicą, ale przede wszystkim w samej Polsce. Prawdopodobnie osoba zamieszkująca inny na co dzień region, będzie w miejscu swojego wypoczynku poszukiwać smaków i aromatów miejscowej kuchni.

W Polsce coraz częściej zauważyć można lokalny patriotyzm kulinarny. Wzorem Francji, gdzie ma miejsce ogromne przywiązanie do narodowego dziedzictwa kulinarnego (w 2011 r. na Listę Światowego Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego Ludzkości UNESCO została wpisana ,,Francuska tradycja biesiadna”), w Polsce powinno się stawiać specjalne znaki gastronomiczne przy drogach, które będą informowały podróżnych o typowych produktach żywnościowych, z których słynie dany region. Dodatkowo powinny znajdować się również znaki informujące o występujących na danym terenie lokalach gastronomicznych, w których potrawy przyrządza się z tradycyjnych i regionalnych produktów żywnościowych. Dobrze byłoby także za pomocą atrakcyjnie zaprojektowanych znaków gastronomicznych wskazywać potencjalnym turystom kulinarnym – miejsca bezpośredniej sprzedaży żywności lokalnej i regionalnej. Powinno się także oznakowywać zabytkowe i współczesne obiekty spożywczo-gastronomiczne, w których turysta kulinarny może zobaczyć cały proces ich produkcji lub mieć możliwość bezpośredniej nauki w czasie organizowanych na ich terenie warsztatów kulinarnych.

Obecnie w Polsce zauważa się: wzrost zainteresowania tą formą podróżowania, jak również rywalizację polskich regionów turystycznych na mapie atrakcji kulinarnych. Występująca różnorodność, mnogość i jakość potraw oraz produktów żywnościowych stanowi asumpt do jednoznacznie pozytywnej oceny polskiego dziedzictwa kulinarnego, które wychodzi naprzeciw wyzwaniom współczesnych kuchni międzynarodowych – nie ustępując w swoim bogactwie i różnorodności tradycjom kulinarnym z innych państw.

Zaangażowanie władz administracyjnych na różnych szczeblach (departamenty turystyki, promocji, rolnictwa lub kultury w urzędach marszałkowskich, wydziały turystyki, promocji, rolnictwa lub kultury w starostwach powiatowych czy urzędach gminnych), organizacji systemu promocji turystycznej (Polska Organizacja Turystyczna, Regionalne Organizacje Turystyczne i Lokalne Organizacje Turystyczne), organizacji pozarządowych (Polska Izba Produktu Regionalnego i Lokalnego, Europejska Sieć Regionalnego Dziedzictwa Kulinarnego czy Slow Food Polska) oraz lokalnych instytucji (Koła Gospodyń Wiejskich, Lokalne Grupy Działania, Działy Wiejskiego Gospodarstwa Domowego i Agroturystyki w Ośrodkach Doradztwa Rolniczego, stowarzyszenia agroturystyczne, stowarzyszenia kulturalne oraz domy kultury), które w swoich działaniach promują dziedzictwo kulinarne przekłada się na wzrastające zainteresowanie społeczeństwa tematyką kulinariów, jaka jest związana zarówno z obszarami wiejskimi, jak i z aglomeracjami miejskimi.

Turystyka kulinarna w Polsce w ciągu ostatnich lat bardzo dynamicznie się rozwija, a dowodem tego są m.in. organizowane liczne wydarzenia kulinarne, powstające szlaki kulinarne, otwierane lokale gastronomiczne oferujące kuchnię polską, w tym regionalną i lokalną, aranżowane wystawy kulinarne w muzeach, urządzane targi promujące żywność tradycyjną czy uruchamiane warsztaty praktycznej nauki sporządzania potraw lub produktów żywnościowych.

W istniejącej polskiej literaturze naukowej z zakresu turystyki kulinarnej, do tej pory nie było żadnych opracowań merytorycznych, które przedstawiałyby wyniki badań podjętych na większą skalę. Dlatego też autorzy niniejszej pracy postanowili wykorzystać lukę istniejącą wśród publikacji turystycznych i odnieśli swoje zainteresowania naukowe do powyższej tematyki.

Celem artykułu jest ukazanie specyfiki turystyki kulinarnej i omówienie wyników badań dotyczących tego rodzaju turystyki w Polsce, która ze względu na swój istniejący potencjał oraz perspektywy dalszego rozwoju – stanowi obecnie swoisty fenomen wśród podejmowanych podróży tematycznych na rynku turystyki kulturowej przez osoby zainteresowane bezpośrednim kontaktem z szeroko rozumianą kuchnią i gastronomią.

Turystyka kulinarna w świetle literatury naukowej

Podróże kulinarne znane były właściwie od dawna, zawsze jednak jako element dodatkowy, czy poboczny wyjazdów turystycznych. W starożytności i w średniowieczu, podróżnicy mieli często w zwyczaju zbaczać z wyznaczonej drogi po to, by zadowolić swoje podniebienie znanym przysmakiem. Nigdy jednak nie był to właściwy cel ich wędrówki. W czasach nowożytnych władcy i ich orszaki wielokroć zatrzymywali się na kilka nawet dni na postój w celach odpoczynku i posilenia się, nie bacząc na naglący ich czas. Biorąc pod uwagę fakt, że w niektórych miejscach stawali na znacznie dłuższy okres czasu, niż w innych, można by domniemywać, że powodem tego było właśnie jedzenie i komfort noclegu [Orłowski, Woźniczko 2015a, s. 117-129].

Tradycje i zwyczaje żywieniowe zmieniały się w Europie w ciągu wieków dość znacznie, przy czym rodzaje i skład wykorzystanych surowców oraz produktów żywnościowych do przygotowania potraw zależał przede wszystkim od dostępnych płodów rolnych, hodowli zwierząt, rybołówstwa i łowiectwa. Zdaniem A. Mikosa von Rohrscheidt [2008, s. 154] prawdziwe rewolucje kulinarne towarzyszyły masowemu wprowadzaniu nowych kultur upraw, jak np. włoszczyzny w Polsce w wieku XVI-XVII lub ziemniaków w Niemczech i Polsce od końca XVII wieku, a także masowemu importowi produktów żywnościowych np. ryżu w II połowie XX wieku oraz wykorzystaniu nowych składników np. egzotycznych przypraw pochodzących z krajów zamorskich. Wraz z odkrywaniem różnic w tradycjach kulinarnych innych grup narodowościowych i atrakcyjności obcej kuchni pojawiła się właśnie turystyka, którą określa się kulinarną. Pierwotnie miała ona elitarny charakter, a jej uczestnikami byli przedstawiciele najzasobniejszej warstwy społeczeństwa, gdyż jej podstawowym motywem była degustacja szlachetnych trunków w postaci win. Z czasem rozszerzyła się na liczniejszy krąg konsumentów, należących do pozostałych warstw społecznych, stopniowo coraz częściej korzystających z ofert turystyki i kultury [Mikos von Rohrscheidt 2008, 154].

Od początku XXI wieku na świecie i w Polsce dynamicznie rozwijającym się segmentem rynku turystycznego jest turystyka kulinarna, która umożliwia współczesnym turystom zapoznawanie się ze sposobami życia miejscowej ludności w sferze kulinarnej. Światowe trendy w turystyce pokazują, że turyści kulinarni coraz częściej oczekują doświadczeń z wyjazdów turystycznych, które zaspokajają ich zainteresowania różnymi aspektami gastronomii [Niemczyk 2008, s. 206]. Turystyka kulinarna umożliwia turyście zaangażowanie, wkład w osobisty rozwój oraz przyczynia się do poprawy statusu społecznego i rozszerzenia kapitału kulturowego [Sieczko 2009, s.325]. Turystyka ta bez najmniejszego wątpienia daje satysfakcję osobom ją uprawiającym i może być ważnym czynnikiem rozwoju lokalnego czy regionalnego. Szacuje się, że 10-15% rynku światowej turystyki stanowi turystyka kulinarna, co w przypadku odpowiedniej promocji tradycyjnej polskiej kuchni może przyciągnąć do naszego kraju turystów zagranicznych, a także zainteresować turystów krajowych, co przełoży się na nowe miejsca pracy w gospodarce turystycznej i okołoturystycznej [Woźniczko, Jędrysiak, Orłowski 2015, s. 8].

W swoich rozważaniach M. F. Gawrycki [2014, s. 359] stwierdza, że choć turystyka kulinarna jako przedmiot badań społecznych pojawiła się stosunkowo niedawno, to proliferacja związanych z tym pojęć skłania do przejrzenia głównej terminologii, w czym pomocna jest praca S. Shenoy, która ukazuje m.in. definicje związane z turystyką kulinarną [2005, s. 31-35].

W. Zelinsky w 1985 roku posłużył się pojęciem ,,turystyka gastronomiczna” w odniesieniu do odwiedzania przez Amerykanów we własnym kraju restauracji specjalizujących się w kuchniach etnicznych i regionalnych. Dana osoba nie musi być zatem turystą w stricte określonym sensie, aby móc uznać, że uczestniczy ona w tego typu zjawisku [Zelinsky 1985, s. 51-72].

Jednak, to dopiero amerykańska badaczka z Uniwersytetu Stanowego Bowling Green w Ohio, która jest dyrektorem ,,Centrum Jedzenia i Kultury” L. M. Long [1998, s. 181] po raz pierwszy w literaturze naukowej użyła terminu ,,turystyka kulinarna”, wykorzystując antropologiczną perspektywę do zdefiniowania tej kwestii jako celowego, eksploratorskiego udziału w nawykach żywieniowych ,,Innego”, udziału zawierającego konsumpcję lub przygotowania i prezentację dla konsumpcji artykułu żywnościowego, kuchni, systemu posiłków lub stylu spożywania, uznawanego za należący do systemu kulinarnego, który różni się od własnego [Long 1998, s. 181]. Oznacza to iż turystyka kulinarna jest elementem turystyki kulturowej, a kuchnia jest wyrazem lokalnej kultury. M. F. Gawrycki [2014, s. 360] słusznie zauważa, że podobnie jak W. Zelinsky [1985, s. 51-72 ], tak i L. M. Long [1998, s. 181] twierdzi, że nie trzeba podróżować do odległych miejsc, z dala od domu, aby być turystą kulinarnym. Według tej badaczki, udział w kulinarnej turystyce w poznawaniu nawyków żywieniowych ,,Innego” jest albo ,,umyślny” albo ,,eksploratorski” lub zarówno ,,umyślny i eksploratorski”. Oznacza to, że zaangażowanie w turystykę kulinarną może mieć różny stopień intensywności. Z tego punktu widzenia, turystyka kulinarna oferuje negocjację zarówno egzotycznych, jak i znanych produktów spożywczych. W tym koncepcie ważne jest, aby produkty spożywcze były na tyle różne, aby wywołać zainteresowanie, ale wystarczająco znane, aby być uznane za jadalne, co dla każdego kręgu kulturowego może być zupełnie inne, gdyż dla jednych jest jadalna/niejadalna np. zupa z gniazd jaskółczych lub żabie udka, a dla innych zupa z kury lub ser biały i odwrotnie. Dlatego w kolejnej swojej pracy L. M. Long [2004, s. 24] klasyfikuje kulinarnego ,,Innego” w ramach pięciu kategorii, czyli kultura, region, czas, etos/religia i klasa społeczno-ekonomiczna:

– pierwsza kategoria odnosi się do doświadczenia kulinarnego wyniesionego z grup etnicznych innych niż własne. Kulturowy ,,Inny” jest najczęstszą kategorią, w której turystyka kulinarna jest sytuowana;

– druga kategoria odnosi się do doświadczania systemu żywnościowego, który jest fizycznie oddalony od własnego, gdzie kluczową rolę odgrywa geografia;

– trzecia kategoria przenosi nas zarówno do przeszłości, jak i przyszłości, gdyż konsumpcja często połączona jest z inscenizacjami historycznymi np. w zabytkowych wnętrzach lub nowymi trendami kulinarnymi jakie będą/mogą panować w przyszłości np. kuchnia molekularna. Zarówno kulinarna przeszłość, jak i przyszłość mają zapewnić różne bodźce u osób spożywających posiłek;

– czwarta kategoria odwołuje się do doświadczania pokarmów gotowanych z obowiązku religijnego np. szabasu lub ramadanu, świąt kościelnych np. Wielkanocy lub Bożego Narodzenia, ale także z odwołaniem do etosu, takiego jak wegetarianizm lub ,,mięsożerność”;

– piąta kategoria opisuje podróże międzyklasowe, które uzależnione są od przynależności do danej grupy społecznej i posiadanych środków finansowych.

M. F. Gawrycki [2014, s. 360] za L. M. Long [2004, s. 24] – poprzez tę rozbudowaną klasyfikację wskazuje wielowymiarowe znaczenie turystyki kulinarnej, która może się odbywać w różnych lokalizacjach.

Zdaniem A. Kowalczyka [2005, s. 167; 2008a, s. 25-26; 2008b, s. 39], który jako pierwszy w Polsce zajął się tym zagadnieniem, to rosnące zainteresowanie turystów kwestiami związanymi z delektowaniem się jedzeniem sprawiło, iż od pewnego czasu w użyciu są terminy w rodzaju: turystyka gastronomiczna (ang. gastronomic tourism), turystyka żywności (ang. food tourism) oraz turystyka kulinarna (ang. culinary tourism).

Jak słusznie zauważył w swojej pracy A. Kowalczyk [2011, s. 14] dobrze jednak jest używać pojęcia ,,turystyka kulinarna”, gdyż najlepiej oddaje ono w języku polskim istotę tej formy zachowań turystycznych. Chociaż turystyka kulinarna jest młodą gałęzią turystyki, jej szybki rozwój na świecie odpowiada temu, co dzieje się w życiu współczesnych społeczeństw podatnych na zmieniające się trendy w stylu życia i konsumpcji [Tomczyk-Miczka 2015, s. 57].

We współczesnej literaturze przedmiotu funkcjonują różne definicje turystyki kulinarnej, które są mniej lub bardziej precyzyjne. W zależności od badaczy tego zjawiska w literaturze naukowej można spotkać się z różnymi definicjami turystyki kulinarnej, wybrane z nich przedstawiono w tabeli 1.

Jak wynika z przedstawionej w tabeli 1 tejże definicji, kluczową rolę odgrywa tutaj przestrzeń turystyczna zarówno obszarów wiejskich, jak i miejskich, gdzie podejmowane są wszelkie aktywności turystyczne, które dotyczą szeroko rozumianej turystyki kulinarnej. Ta wyjątkowa forma podróżowania ma miejsce właściwie w dowolnie wybranej przestrzeni turystycznej, gdyż dla każdego z uczestników podejmujących się podróży kulinarnych atrakcyjne turystycznie są takie miejsca, które oferują im unikatowe przeżycia, nietypowe doświadczenia, a także mocno odczuwane emocje. Chociaż nie można nie wspomnieć w tym miejscu, że wyjątkowe walory turystyczne – przyrodnicze i antropogeniczne nie stanowią również dodatkowego bodźca na przebywanie w przestrzeni turystycznej, który wpływa na wzrost atrakcyjności turystyki kulinarnej, co sprzyja również intensyfikacji przeżyć turystów [Stasiak 2013, s. 73]. Kultywowanie wszelkich praktyk kulinarnych poprzez osobiste przebywanie w wybranej przez nas samych przestrzeni turystycznej oraz kompleksowe w niej korzystanie z kulinarnych atrakcji – pozwala danemu podróżnikowi udostępnić, a przede wszystkim ocalić od zapomnienia tę szczególną część niematerialnego dziedzictwa kulturowego. Z tradycjami żywieniowymi turysta kulinarny spotyka się świadomie – odwiedzając wybrane przez niego miejsce/miejsca, które jest/są jego głównym celem w trakcie podejmowanej przez niego podróży tematycznej odnoszącej się czy to do wybranej miejscowości, miasta, regionu czy też do innego państwa lub kontynentu.

W zależności od rozłożenia akcentów w definicji turystyki kulinarnej głównym celem tego rodzaju podróży tematycznej może być według J. Majewskiego [2008, s. 128]:

– poznanie, ocena i konsumpcja lokalnych produktów żywnościowych;

– poznanie i doświadczanie uczestnictwa w procesie wytwarzania żywności;

– wyjątkowe przeżycia kulinarne.

W takim ujęciu turystyka kulinarna obejmuje każde turystyczne przeżycie, w którym można doświadczać, oceniać oraz spożywać żywność pochodzenia roślinnego i zwierzęcego, a także napoje bezalkoholowe lub alkoholowe, które odzwierciedlają lokalne, regionalne i narodowe kuchnie, a w dalszej konsekwencji dziedzictwo i kulturę miejsca. J. Majewski [2008, s. 128] w swoich rozważaniach podkreśla, że poprzez doznania kulinarne następuje celebrowanie lokalnej kultury, czyli posiłek codzienny lub świąteczny jest okazją do bezpośredniego poznania miejscowego dziedzictwa kulinarnego oraz ludzi zajmujących się zbieraniem surowców, wyrobem produktów żywnościowych i przygotowywaniem z nich potraw.

Do rozwoju turystyki kulinarnej przyczyniło się wiele czynników, a w szczególności [Shenoy 2005, s. 52; Sala 2016, s. 212]:

– postępująca indywidualizacja zachowań osób podróżujących na rynku gastronomiczno-turystycznym;

– powstanie dużej grupy turystów wielokulturowych;

– spadek popularności zakładów gastronomicznych typu fast food i narastająca ich krytyka;

– rozwój tematycznych lokali gastronomicznych oferujących gastronomię etniczną oraz gastronomię folklorystyczną – w idei slow food;

– popularyzacja i promocja różnych kuchni w środkach masowego przekazu;

– wzrost mobilności społeczeństw;

– wzrost znaczenia żywności tradycyjnej, regionalnej i lokalnej oraz ich ochrona.

Dlatego też, u podstaw wyjazdów kulinarnych istnieje wiele motywów wyboru turystyki kulinarnej, które są uzależnione od indywidualnych zainteresowań poszczególnych turystów. Kulinarne motywy obejmują bardzo szeroki zakres czynności i miejsc, ale do najważniejszych z nich zalicza się [Orłowski, Woźniczko 2012, s. 281-282; 2014, s. 18-19; 2015, s. 126-127 ]:

– uczestniczenie w prezentacjach oraz degustacjach tradycyjnych produktów żywnościowych oraz potraw regionalnych lub narodowych w przestrzeni turystycznej zarówno aglomeracji miejskich, jak i obszarów wiejskich – często w miejscach atrakcyjnych turystycznie pod względem walorów przyrodniczych i antropogenicznych;

– zwiedzanie typowych muzeów kulinarnych związanych z żywnością i żywieniem oraz tematycznych wystaw prezentujących rozmaite aspekty dziedzictwa kulinarnego, które organizowane są w przestrzeni innych obiektów muzealnych;

– zwiedzanie muzeów skansenowskich prezentujących na wystawach stałych aranżacje oraz wyposażenie dawnych wiejskich, małomiasteczkowych, lub dworskich kuchni, spiżarni, jak i wiejskich lub małomiasteczkowych zakładów związanych z dawnym przemysłem spożywczym, jak np.: młyn wodny lub wietrzny, olejarnia, piekarnia, mleczarnia, rzeźnia oraz uczestniczenie w ich przestrzeni muzealnej w wydarzeniach folklorystycznych, których głównym motywem jest aspekt kulinarny;

– poruszanie się turystycznymi szlakami kulinarnymi w przestrzeni miejskiej lub wiejskiej, których głównym motywem jest konkretny produkt spożywczy, potrawa, alkohol, tradycje kulinarne regionu czy lokale gastronomiczne;

– wizyty w słynnych restauracjach, w których gotuje znany szef kuchni lub są uznawane w rankingach gastronomicznych za wyjątkowe, gdyż oferują np. nietypowe potrawy, kuchnię molekularną albo mają przyznane gwiazdki Michelin;

– wizyty w tematycznych karczmach, gospodach, zajazdach, oberżach, winiarniach, które charakteryzują się wieloletnią tradycją kulinarną regionu i są zlokalizowane w budynkach często nawiązujących do narodowej lub regionalnej architektury, których wyposażenie, oferta gastronomiczna, a także stroje personelu nawiązują do charakteru obiektu;

– uczestniczenie w festiwalach, świętach, festynach, imprezach i konkursach kulinarnych o charakterze międzynarodowym, krajowym, regionalnym lub lokalnym, które organizowane są w przestrzeni turystycznej dużych lub średnich miast, małych miejscowości lub wsi, które promują różnorodne aspekty dziedzictwa kulinarnego – typowe dla danego kraju, regionu czy konkretnej miejscowości;

– wizyty w miejscach przetwórstwa surowców i produktów kulinarnych – gdzie można zobaczyć cały proces technologii produkcji, zdegustować konkretny wyrób oraz nabyć go jako swoistą pamiątkę turystyczną;

– wzięcie udziału w uroczystych ceremoniach otwarcia nowych lokali gastronomicznych – połączone z prezentacją kuchni, jaka będzie w nich oferowana na co dzień;

– spotkania ze znanym restauratorem lub szefem kuchni, które połączone jest z degustacją dań przez niego przygotowanych oraz prelekcją ukazującą jakiś temat dotyczący przygotowania konkretnej potrawy lub grupy potraw na bazie konkretnego składnika czy wręcz całej ich gamy np. produktów tradycyjnych, regionalnych, lokalnych czy ekologicznych;

– uczestniczenie w szkoleniach i kursach gastronomicznych, a także pobieranie nauki w szkołach kulinarnych np. jednodniowe lub dwudniowe szkolenia tematyczne czy całoroczna nauka przygotowywania potraw lub doskonalenie techniki ich sporządzania;

– pobyty w gospodarstwach agroturystycznych oferujących kuchnię regionalną, gdzie wypoczywające w nich osoby mają okazję spożywania na co dzień rozmaitych potraw i produktów żywnościowych, które charakteryzują regionalne dziedzictwo kulinarne oraz możliwości ich bezpośredniej nauki u gospodyni lub gospodarza w trakcie pokazów i warsztatów kulinarnych;

– poszukiwanie konkretnych składników potraw lokalnych, regionalnych i narodowych, które stanowią dalszą inspirację do sporządzania już wcześniej poznanych lub do tworzenia nowych dań we własnej kuchni po powrocie z podróży kulinarnej;

– uczestniczenie w wycieczkach tematycznych związanych z gastronomią, jak np. ,,Belgijskie smaki, czyli frytki, małże i czekolada”, ,,Grecja, czyli kuchnia antyczna”, ,,Wyprawa szlakiem win, serów i owoców morza po Francji”, ,,Podróż na Zieloną Wyspę szlakiem browarów i destylarni whiskey”, ,,Tradycje, gastronomia i wino najpiękniejszych regionów Portugalii”, ,,Lekcje gotowania u toskańskich mistrzów”, ,,Najsłynniejsze winnice oraz bodegi Chile i Argentyny”, ,,Śladami kolumbijskiej kawy”, ,,Meksyk jako kraj czekolady i tequili”, ,,Afrykańskie winnice i smakowita kuchnia” czy ,,Podróż po krainie pięciu smaków w Chinach”;

– zakup i kolekcjonowanie rozmaitych wydawnictw – dotyczących różnych zagadnień związanych z dziedzictwem kulinarnym np. przetwórstwo żywności, tradycje kulinarne regionu, pożywienie ludowe, winiarstwo czy browarnictwo;

– zbieranie płodów rolnych i owoców – często odmian bardzo starych, a następnie ich przetwarzanie w kuchni znajdującej się w miejscu wyjazdu turystycznego np. obiekt turystyki wiejskiej prowadzący gospodarstwo sadownicze lub po powrocie do własnego domu;

– uprawianie wędkarstwa i myślistwa pod kątem wykorzystania surowców spożywczych w kuchni znajdującej się w miejscu wyjazdu turystycznego np. leśniczówka lub po powrocie do własnego domu;

– odwiedzanie miejskich i wiejskich targowisk z produktami spożywczymi, które są wykorzystywane do przygotowywania posiłków w czasie podróży turystycznej lub są zabierane do domu i stanowią inspirację do komponowania własnych potraw, przetworów lub sporządzania takich, które wcześniej się poznało na wyjeździe kulinarnym;

– odwiedzanie sklepów z żywnością lokalną, tradycyjną i regionalną, w których są kupowane specjały kulinarne do własnych spiżarni kuchennych lub stanowią kulinarną pamiątkę turystyczną z miejsca, w którym turysta kulinarny przebywał i nabył dla rodziny i znajomych;

– korzystanie ze sprzedaży bezpośredniej żywnościowych produktów lokalnych, tradycyjnych i regionalnych np. u rolników, członków Kół Gospodyń Wiejskich, właścicieli gospodarstw agroturystycznych, właścicieli rodzinnych manufaktur lub osób indywidualnie wykonujących miejscowe specjały kulinarne.

Nie ma Ocen.
Proszę czekać...

Komentarze

komentarzy